[Fanaccount] 150919 ‪#‎YongPal‬ Food Support Project by Joo Won Thailand Fanclub.

IMG_5124-1MVI_3083 08268DSC_0388-1  IMG_4809-1 IMG_4812-1

หลังจากทีมงาน Joo Won Thailand Fanclub ของเราไปทำภารกิจฟิชโชกันสำเร็จลุล่วงแล้ว ก็ถึงเวลามาเล่าเรื่องราวน่ารัก ๆ ที่มาที่ไปของโปรเจคที่ทุกคนได้เห็นผ่านตากันไปบ้างส่วนแล้ว เรามาติดตามทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังกันเลยดีกว่า

โปรเจคเริ่มต้นพร้อมกับความฝันเล็ก ๆ ว่าพวกเรา Joo Won Thailand Fanclub จะส่งหรีดข้าวกับรถกาแฟเล็ก ๆ สักคันไปเป็นกำลังใจให้กับจูวอน พระเอกของพวกเรา ตามคำสัญญาที่เคยบอกไว้กับจูวอนว่าเราจะไม่ลืมจูวอน จะอยู่เคียงข้างและคอยเป็นกำลังใจให้ตลอดไป อย่างที่ทราบเลยค่ะ การจะทำโปรเจคฟู้ดซัพพอร์ตนั้นมีค่าใช้จ่ายมหาศาล ทำให้ทีมโปรเจคแอบหวั่นใจว่าเราจะไปถึงฝั่งฝันกันหรือไม่?

นอกจากยอดเงินที่ต้องลุ้นแล้ว เรายังต้องมาเดาใจต้นสังกัดอีกว่าจะให้เราทำได้เมื่อไหร่ เพราะกำหนดการณ์ไม่มีอะไรแน่นอนเลย นอกจากคำว่าตารางการถ่ายทำเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

หลังจาก 6 สัปดาห์แห่งการรอคอย และการเตรียมงานอย่างหนักหน่วงเพื่อให้ทุกรายละเอียดไม่มีที่ติ เราก็ได้รับการติดต่อจากซิมฯว่าให้ทำฟู้ดซัพพอร์ตได้ในวันที่ 19 กันยายน และแน่นอนว่า… รู้ล่วงหน้า 1 วัน ทันทีที่ทราบวันเลี้ยงที่แน่นอน ร้านอาหารที่คุยเอาไว้ตอนแรกยกเลิกคิวเรา ร้านกาแฟก็ด้วย เนื่องจากมีเจ้าอื่นคอนเฟิร์มวันก่อน ทำให้เราต้องเริ่มต้นหาร้านอาหารใหม่ ภายใน 1 วัน เมื่อทุกอย่างได้รับการคอนเฟิร์ม ทีมงานเช็ครายละเอียดเรียบร้อยทุกอย่าง พร้อมเดินทางเพื่อหอบเอาความรัก ของฝาก ความห่วงใยไปส่งถึงมือจูวอนด้วยตัวเอง อีกเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะขึ้นเครื่องบิน เราก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งจากทางซิมฯว่า… ตารางการถ่ายทำของน้องเปลี่ยน ขอยกเลิกคิวไปก่อน และจะแจ้งวันใหม่ให้ทราบภายหลัง ไม่มีทางเลือกอื่นให้เรานอกจากคำว่าขอโทษ… เคยได้ยินแต่เสียน้ำตาที่คาเฟ่ วันนี้มาเสียน้ำตากันที่สุวรรณภูมิเลย…

เราพยายามต่อรองกับซิมฯอีกครั้ง ด้วยความพยายามครั้งสุดท้าย เนื่องจากไม่มีอะไรสามารถยกเลิกได้อีกแล้ว โดยแจ้งกับซิมฯว่าจะเป็นมื้อดึกก็ได้ ขอแค่ให้เราได้ทำ เราพร้อมจะรอคำตอบจากซิมฯ หลังจากนั้นอีก 1 ชม. ซิมฯจึงโทรแจ้งกับเราว่าสามารถทำฟู้ดซัพพอร์ตได้ แต่อาจจะไม่ได้ตรงตามเวลา เนื่องจากตารางการถ่ายทำของน้องดีเลย์ออกไปจากที่วางแผนไว้

ตรงนี้เองที่ความรักของเราเดินทางมาถึงครึ่งทาง….

ทีม Joo Won Thailand Fanclub เดินทางมาถึงสนามบินอินชอนในเช้าวันที่ 19 กันยายน และต้องเดินทางไปต่อที่พาจู ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำหลักของละครเรื่องนี้ อยู่ห่างจากโซลไปเกือบ 2 ชั่วโมง เมื่อไปถึงร้านอาหารได้มารอเราก่อนอยู่แล้ว พร้อมกับทีมงานละครบางส่วนที่เดินเข้าเดินออก ทำให้เรารู้ว่ามีการถ่ายทำอยู่ข้างในสตูดิโอ พบรถของคิมแตฮีจอดอยู่ข้างนอก แต่รถของน้องยังไม่มา มีเพียงรถที่แทฮยอนใช้ในละครจอดอยู่ในบริเวณนั้น

ของขวัญที่เตรียมมาให้น้องถูกนำออกมาตรวจสอบความเรียบร้อยอีกครั้ง พร้อมกับของที่ระลึกที่เตรียมมาให้ทีมงานที่ไม่สามารถแพคลงถุงกระดาษจากเมืองไทยได้ ต้องมาจัดการแพคให้เรียบร้อยตรงหน้างาน

ของขวัญที่เตรียมมาให้ทีมงานเป็นมาส์กสีดำสกรีนลายการ์ตูนยงพัลที่เราสั่งทำเป็นพิเศษ บรรจุในถุงกระดาษที่ปิดผนึกด้วยสติกเกอร์ของบ้านเรา แบนเนอร์สีฟ้ารูปการ์ตูนคิมแทฮยอนที่เราหอบหิ้วไปจากเมืองไทย ถูกนำมากาง เรียกความสนใจจากทีมงานได้พอสมควร บางคนถึงกับออกปากชมว่าน่ารักมาก ๆ

รอไปรอมาก็เดินดูนั่นดูนี่ไปรอบ ๆ ก่อนจะไปสะดุดกับสคริปต์ยงพัลที่ถูกทิ้งไว้ในถังขยะ งานนี้คุ้ยขยะกันเลยทีเดียว แหมมมม ทิ้งได้ไงเนี้ย เรางี้อยากได้แทบตาย เอ๊าเก็บจ้า… เก็บรัว ๆ ได้แล้วรีบซ่อนเลย กลัวโดนสอยกลับ 555

ระหว่างรอเวลาที่ผู้จัดการนัดหมายไว้ที่ 11.30 น. เราก็มีโอกาสได้พบกับนักแสดงนำของเรื่องหลายท่าน ทั้งคิมแตฮี ที่บอกได้คำเดียวเลยว่าสวยจริง ๆ ขนาดไม่แต่งหน้ายังสวยแบบไร้ที่ติ แต่ดูเหมือนจะยุ่งมาก เราจึงทำได้เพียงฝากของขวัญที่เตรียมไปให้ไปกับผู้จัดการ แอบเสียดายที่ไม่มีรูปตอนหญิงยอรับของขวัญมาฝากนะคะ

นอกจากนี้ยังได้พบกับ คุณลุงหัวหน้ารปภ. หัวหน้าอีหรือจองอุงอิน แอบกระซิบเบา ๆ ว่าตัวจริงของหัวหน้าอี หล่อและสมาร์ทมาก ๆ ตามมาด้วยเลขาคิมที่ในเรื่องดูร้าย ๆ แต่ตัวจริงหล่อ สูง และใจดีมาก อีแชยองหรือแชจองอัน ที่ตัวจริงสวย หุ่นดีและใจดีมาก ๆ เรียกว่าระหว่างรอน้อง ก็ติ่งกันเพลินเลยทีเดียว

เที่ยงตรงทีมงานเริ่มทยอยกันออกมาทานอาหาร เสียงชมอาหารว่าอร่อยไม่ขาดปาก หัวหน้าอีวนมาตักอาหารถึงสองรอบ แต่พระเอกของเราก็ยังไม่มา เราเริ่มรอด้วยความกระวนกระวาย หรืออาจจะเป็นแบบที่ซิมฯบอก ตารางงานของน้องดีเลย์ออกไปมาก ทำให้ตารางการถ่ายทำไม่แน่นอน

เวลาเกือบบ่ายโมง รถตู้สีดำคันใหญ่ก็เดินทางมาถึง แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้ว่านี่คือรถของจูวอน คิมแจชอน (ผู้จัดการของจูวอน) เดินนำมา พร้อมกับจูวอนที่ส่งสัญญาณด้วยการโบกไม้โบกมือว่าจะต้องรีบไปถ่ายทำ แล้วจะกลับลงมาหา น้องเดินแยกไปกับผู้จัดการอีกคน ปล่อยให้แจชอนมาอยู่กับเรา หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ถ่ายรูปกับแจชอนไปพลาง เสียงแซวจากทีมงานที่เรียกแจชอนว่าจูวอนก็ดังมาเป็นระยะ ๆ เรียกเสียงครื้นเครงได้เป็นอย่างดี

เราถามแจชอนว่าทานอะไรมาหรือยัง แจชอนบอกว่ายังแล้วชวนให้เราไปทานข้าวพร้อมกัน ความรู้สึกตอนนั้นนี่แทบจะเรียกได้ว่าเหมือนได้นั่งทานข้าวกับจูวอนเลยทีเดียว ฟีลนั้นไม่ได้จูก็แจไปก่อนล่ะกัน ระหว่างทานข้าวร่วมโต๊ะกับแจชอนก็เลยแอบถามไปว่าน้องได้นอนบ้างหรือยัง แจชอนบอกว่าวันนี้นอนมาแล้ว

ส่วนอาหารมีผู้จัดการอีกคนมาตักไปให้ พร้อมกับกาแฟที่อย่าใช้คำว่าแก้วเลย มันคือโอ่งใส่กาแฟค่ะพี่น้อง!!! ขนาดเอาไปอาบได้เลยทีเดียว น้องมีแก้วส่วนตัวมาเองเลย ให้ผู้จัดการมาเอาให้ เรียกว่าดื่มหมดแก้วนี้ ถ่ายละครได้โดยไม่นอนอีก 3 คืนเลยทีเดียว

แอบถามแจชอนไปเบา ๆ ว่าน้องจะมามีทที่ไทยไหม? แจชอนบอกว่ายังไม่รู้ พออ้าปากจะถามอีก แจชอนก็รีบเบรกเลยทีเดียวว่าอย่าถามเรื่องแบบนี้ ตอบไม่ได้จริง ๆ เรียกว่าอึนกันไป 555

ระหว่างชวนคุยถามแจชอนว่าขอลายเซ็นได้มั๊ย แจชอนรีบพยักหน้า เราจึงรีบต่อทันทีไม่ให้เสียเวลา “ลายเซ็นสำหรับแฟนของคุณนะ” งานนี้แจชอนสำลักข้าว พุ่งออกจากปากเลยทีเดียว ตอนแรกคงเข้าใจว่าเราขอลายเซ็นน้องค่ะ พอบอกของแจชอนนะ เอาฮากันไป สรุปว่าไม่ได้ลายเซ็นแจชอนนะคะ ‪#‎ขอยากกว่าของจูวอนอีก‬

ระหว่างนั้นเราเดินไปขอกาแฟกับรถกาแฟ รถกาแฟบอกว่าคิวยาว รอนานหน่อยได้มั๊ย ตอนแรกก็งง ๆ ร้านเลยหยิบออร์เดอร์ให้ดู เป็นกาแฟที่น้องมาสั่งไว้ คนเดียว 5 แก้ว!!! น้องสั่งไว้ ถามว่ารอได้มั๊ย ‪#‎เอาที่สบายใจเลย‬ ‪#‎ยืนรอทั้งคืนก็ได้‬

หลังมื้ออาหาร ผู้จัดการที่อยู่กับน้องเดินออกมาจากในสตูดิโอ บอกว่าให้เรารออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวถ่ายทำฉากนี้เสร็จน้องจะออกมาหา เราก็นั่งรอน้องต่อไป พักใหญ่ ๆ น้องก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวแต่ดูเหมือว่าจะไม่ทันสังเกตเห็นแฟน ๆ เราจึงเรียกน้อง น้องดูตกใจนิดหน่อยตอนที่หันมา ก่อนจะบอกว่าเดี๋ยวออกมา แล้วชี้บอกให้รออยู่ตรงนี้ ก่อนจะรีบเข้าไปถ่ายทำ

ถึงตอนนี้ข้าวก็กินแล้ว กาแฟก็แล้ว น้องยังถ่ายทำไม่เสร็จ ส่วนแจชอนขอตัวไปหาหมอที่โรงพยาบาลใกล้ ๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นอะไร ถ้าเข้าใจไม่ผิดน่าจะเป็นหวัดค่ะ

เราก็เริ่มเข้าสู่ภวังค์ นั่งก้มหน้าคุยกะมือถือฆ่าเวลา โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ไหน ก็รู้สึกเหมือนมีเงาก้มลงมามองเราที่พากันนั่งล้อมวงอยู่บนพื้น พอเงยหน้าขึ้นไป นี่เรียกว่าทำอะไรไม่ถูกกันเลยเชียว “จูวอนค๊า” แอบย่องมาตอนไหนก็ไม่มีใครรู้ ชะโงกหน้ามากลางวง แล้วถามว่า ทำอะไรกันเหรอ ทุกคนสติกระเจิง ตั้งตัวไม่ติด แต่น้องดูสะใจแปลก ๆ หรือจะเอาคืนที่เราไปทำให้น้องตกใจก่อนหน้านี้ (เกรียนอ่ะ) แล้วตรงดิ่งไปคว้าแบนเนอร์ ยกเดินไปหาที่ตั้งเอง พร้อมกับเตรียมท่าจะถ่ายรูป ก่อนจะโดนผู้จัดการพากลับมาให้มาอยู่ตรงที่แสงพอดี

เราทักทายจูวอนเป็นภาษาเกาหลี ทักทายกันไปมาตามธรรมเนียม แล้วของขวัญที่เตรียมมาในมือเริ่มถูกส่งให้กับน้อง มีผ้าคลุมไหล่ที่บอกน้องว่าฝากให้คุณแม่ของน้องด้วย น้องก็ทวนคำ “ออมอนี” ตามที่เราพูด ตอนนี้เองที่น้องสังเกตว่าน้องยืนหันหลังให้ทางเข้า ตัวน้องบังแสง ทำให้มองไม่เห็นของที่เราเอาให้ น้องจึงเดินไปหามุมที่แสงสว่างพอดี

จากนั้นเริ่มแนะนำของขวัญที่เอามาให้ ชิ้นแรกเป็น Stethoscope (หูฟัง) อย่างดีพร้อมกับป้ายชื่อ “KIM TAEHYUN” และ “JOOWON” น้องเปิดออกดูด้วยความสนใจ เมื่อชี้ให้ดูป้ายชื่อ น้องถึงกับอุทานออกมาว่า “แทบัก” (สุดยอด) ตามด้วยกล้วยไม้ที่เราหอบหิ้วไปจากเมืองไทย บอกน้องว่านี่คือดอกกล้วยไม้ของไทย บอกน้องว่า “Thai orchids” น้องก็พูดตาม เหมือนเด็กเล็ก ๆ พูดอะไรน้องก็สนใจหันตาม คอยพูดทวนอยู่ตลอดเวลา ของขวัญวันเกิดที่เตรียมไปให้เป็นเสื้อคลุมแบบมีฮู้ดแบรนด์โปรดของน้องค่ะ น้องไม่ได้แกะออกดูแต่ก็หวังว่าจะชอบนะ แล้วของขวัญชิ้นอื่น ๆ ก็ทยอยส่งให้น้องจนหมด ผู้จัดการมารับเอาไปอีกที แล้วปล่อยให้น้องได้พูดคุยกับเราต่อ…

กระดาษที่เตรียมไปเป็นรูปน้อง พร้อมกับชื่อบ้าน Joo Won Thailand Fanclub ถูกนำมาส่งให้น้อง ระหว่างนั้นจูวอนทั้งคุยทั้งหัวเราะอยู่ตลอดเวลา สงสัยว่าจะอารมณ์ดีเพราะได้นอนมาอย่างที่แจชอนบอกแน่ ๆ น้องบอกว่า ” พวกเราแฟนไทยเพื่อจะสนับสนุนน้อง พวกเราต้องทำงานหนักมากจริง ๆ แล้วก็รู้ว่าเราสนับสนุนน้องเป็นอย่างดี ขอบคุณที่คอยดูแลอยู่ตลอด น้องพูดพร้อมรอยยิ้มค่ะ”

แล้วร้านกาแฟก็มาขอให้น้องเซ็นชื่อบนแบนเนอร์ให้ น้องก็ทำให้แบบไม่อิดออดเลย พอมาถึงแบนเนอร์ของบ้านเรา น้องก็ยืนมองแล้วยิ้ม ก่อนจะหันมาถามหาปากกา เราจึงส่งปากกาเขียนซีดีให้กับน้อง น้องรับไปเปิดดูหัวปากกา ก่อนจะบอกว่ามันเล็กแล้วส่งคืนให้ แล้วหันซ้ายหันขวาหาผู้จัดการขอปากกาหัวใหญ่ น้องใส่ใจรายละเอียดมาก ๆ ที่จริงเซ็นเลยก็ได้ค่ะ แต่น้องก็คงกลัวว่าจะมองไม่เห็นถึงได้ขอปากกาจากผู้จัดการ เมื่อได้มาก็ถึงเวลาเซ็นกันแล้ว น้องเดินเข้าไปใกล้แล้วทำท่าถูกใจแบนเนอร์มาก ๆ กำมือที่ข้างแก้มสองข้างแล้วยักไหล่ แถมปุอิ้ง ปุอิ้ง ให้อีกด้วย ‪#‎น่ารักวัวตายควายไม่ทานทน‬ ใครอยู่แถวนั้นเรียกว่าโดนจูวอนสอยร่วงระนาวเลยทีเดียว สาดหัวใจใส่จูวอนกันรัว ๆ เลย heart emoticon heart emoticon heart emoticon heart emoticon heart emoticon

หลังจากเซ็นเสร็จจูวอนก็ชวนให้มาถ่ายรูปค่ะ รัวน้องคู่กับแบนเนอร์บ้านไปจนแรมพังแล้ว ก็มาถ่ายรูปร่วมกับสมาชิกบ้าน ผู้จัดการก็รู้งาน รีบไปทำหน้าที่ตากล้องอย่างขยันขันแข็ง ถ่ายรูปเสร็จน้องก็มาชวนคุยอีกครั้ง

อารมณ์ดีจริง ๆ เราบอกน้องว่าดูเหมือนขอบตาจะคล้ำ น้องโบกมือทำท่าแบบว่า “อย่าไปสนใจเลย” พอบอกว่าดูผอมลงด้วย น้องก็ส่ายหน้าแล้วยกสองมือโบกบอก “ไม่เป็นไรหรอก ช่างมันเหอะ” ท่าทางที่น้องทำอ่ะ น่ารักสุดๆ

ตอนนี้เองน้องก็เห็นว่ามีทีมงานของเราส่งมาส์กให้กับผู้จัดการ ความอยากรู้อยากเห็นก็ทำงานเลยทีเดียว ทั้งที่ของตัวเองใส่ถุงให้ไปแล้ว น้องรีบขอจากผู้จัดการมาดู พลิกดูรูปการ์ตูนแล้วพูดยงพาลิ ทำท่าจะเอาขึ้นมาใส่ แต่ก็หยุดไปเสียเฉย ๆ สงสัยจะเป็นเพราะเมคอัพบนหน้า เราถามน้องต่อว่า ได้นอนหรือยัง ที่จะไปออกกำลังกายล่ะ แล้วก็พูดกับน้องเรื่อง power walking จูวอนก็ทำท่ากางแขนแล้วเดินให้ดูแบบเด็ก ๆ เลย ปากก็บอก power walking แล้วเนียนเดินออกไปอีกทาง ขอตัวไปพักก่อนจะถ่ายฉากถัดไป

ผู้จัดการแจ้งกับเราว่า ให้อยู่รอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวจูวอนจะออกมาหาอีกครั้ง แต่หลังจากพักจะต้องกลับไปถ่ายทำต่อ ความจริงแล้วช่วงที่น้องออกมาพูดคุยด้วย เป็นเวลาที่น้องควรจะได้พักค่ะ แต่น้องก็ใจดี เอาเวลาพักที่มีน้อยนิด มาคุยกับพวกเราอยู่ราว ๆ 20-30 นาที

ระหว่างรอ เราก็ได้ถ่ายรูปกับแชจองอัน ในละครดูร้ายหน่อย ๆ แต่ตัวจริงน่ารักมากค่ะ ทั้งสวยทั้งใจดี หยุดให้ถ่ายรูปด้วยทั้งที่ดูรีบ ๆ น่ะค่ะ

จูวอนกลับออกมาอีกครั้ง ถามพวกเราว่ายังไม่กลับกันอีกเหรอ น่านนนนนไง ทำอะไรไม่ปรึกษา ผู้จัดการบอกให้รอ จูวอนถามทำไมยังไม่กลับ 555

แจชอนมาคุยด้วย แล้วผู้จัดการอีกคนก็หิ้วจูวอนเข้าห้องพักไป แจชอนถามว่าจะกลับกันวันไหน เลยบอกไปว่าพรุ่งนี้ เขาบอกให้เราเดินทางกลับอย่างปลอดภัย แล้วก็ขอบคุณที่มา

สักพักจูวอนก็กลับออกมาอีกครั้ง ซึงอิล (แฮร์สไตลิสต์ของจูวอน) บอกเราว่าวันนี้น้องไม่มีถ่ายแล้ว กำลังจะกลับบ้าน จูวอนเดินมาหาพวกเราที่รออยู่ แล้วบอกขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะยื่นมือให้เราจับทีละคน พร้อมกับอันยองฮาเซโยไปช้า ๆ น้องยิ้มสดใสมาก ๆ แล้วโบกมือลาเราพร้อมกับเดินไปที่รถ เราตะโกนถามจูวอนไปว่าจะมาเมืองไทยอีกหรือเปล่า น้องหันมายิ้มค่ะ (เรียกว่าเป็นคำตอบได้มั๊ย) ก่อนจะหันหลังแล้วโบกมือกลับหลังมาให้เรา
เราไปยืนรอส่งน้องที่ลานจอดรถ และเดาว่าน้องน่าจะเปิดกระจกมาโบกมือ (แอบหวังนะคะ) รถค่อย ๆ ถอยแล้วจอดตรงหน้าเราพอดีกับที่น้องนั่งพอดี กระจกเปิดไม่ได้ค่ะ (ฮาอีกแล้วววว) จูวอนยังคงมีความพยายามผลักกระจกแง้มได้นิดหน่อย น้องเลยโผล่ออกมาได้แค่นิ้วมือ ขยับไปมา บ๊ายบายให้พวกเรา ก่อนจะจากไป ㅠㅠ
จูวอนอ่า…. แล้วเจอกันอีกนะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s